Het applaus houdt maar niet op. Hij buigt nog een keer, terwijl hij weet dat hij zo meteen gaat zeggen wat niemand in de zaal wil horen.

Zijn hemd en pak zijn doorweekt van het transpireren, zijn hoekig gezicht is gespannen en bezweet. Het gordijn sluit, eindelijk kan hij in zijn loge zijn onafscheidelijke sigaret opsteken, die hij meteen weer dooft want zijn publiek roept hem terug op het podium. Hij is totaal uitgeput.

Vijftien nummers lang heeft hij alles gegeven. Na elk lied volgt een oorverdovend applaus dat totaal stilvalt als zijn begeleiders het volgende chanson inzetten. Toevallige voorbijgangers vragen zich af wie er vandaag optreedt wanneer ze tot buiten op de stoep het aanhoudend handengeklap en bravogeroep horen.

Het wordt een weergaloos en intens emotioneel moment voor eenieder die het meemaakt en niet in het minst voor de man achter de microfoon.

Naar gewoonte komt hij terug voor een encore en dan volgt de bedanking, die deze keer, zo luidt zijn hartverscheurende boodschap, de laatste zal zijn. In het legendarische L’Olympia, dat hem groot maakte is dit het allerlaatste samenzijn met zijn Parijse en internationale publiek.

Zelfs wanneer hij de kleren die hem aan het lijf plakken heeft uitgetrokken, wordt hij in badjas en met een handdoek in de nek tot zeven maal toe terug op de scene geroepen.

In oktober zal het dit jaar precies zestig jaar geleden zijn dat dit afscheidsconcert van Jacques Brel plaats had. In de film Les adieux de Brel à l’Olympia worden zijn interpretaties van Le Cheval, Fils de…, La Chanson de Jacky, Le Gaz, Les Vieux, Les Bigotes, Mon enfance, Mathilde, Ces gens-là, Amsterdam, Les Bonbons 67, Jef, Au suivant, Le Plat Pays en Madeleine integraal getoond. Na de aftiteling en de uitvoerige scène van het aanhoudend afscheidsapplaus volgt een apart gefilmde toegift van zijn zielroerend Ne me quitte pas.

Dochter France, oprichtster van de Fondation Brel zegt bij de introductie van de film: ‘Mijn vader werd in de meest onverwachte plekken van de wereld geliefd, ook al verstonden velen de taal niet waarin hij zong. Daarom heb ik de film laten ondertitelen in dertien talen : Frans, Nederlands, Engels, Duits, Spaans, Portugees, Italiaans, Pools, Russisch, Hebreeuws, Japans, Chinees en Arabisch.’

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis