Erich

Het applaus houdt maar niet op. Hij buigt nog een keer, terwijl hij weet dat hij zo meteen gaat zeggen wat niemand in de zaal wil horen.
Erich Honecker kijkt op zijn horloge. De toespraak heeft vier uur en negenendertig minuten geduurd. Er wordt een nieuw glas water voor hem neergezet.
De leden van de Volkskammer zijn allemaal van hun stoel opgestaan. Het speciaal voor de gelegenheid opgetrommelde presidium van de SED juicht hem nog extra toe.
Langzaam treedt hij weer naar voren, richting spreekgestoelte.
Honecker neemt allereerst nog een slok om zijn droge keel te smeren.
“Mijn broeders en zusters, gaat u nog even zitten.”
Binnen luttele seconden zit iedereen weer op zijn plek.
“U weet dat ik de vorige maand een succesvol bezoek aan onze Russische kameraad Leonid Brezjnev heb gebracht.”
Hij draait zijn spreekpapier om.
“Er is overeengekomen dat onze Volksarmee zal worden uitgerust met extra nieuwe, hypermoderne apparatuur en wapens.”
Honecker pauzeert even om zijn woorden extra impact te geven.
“Onze MiG-21 gevechtsvliegtuigen zullen worden uitgebreid met tweehonderd extra MiG-jachtvliegtuigen, 50 Mig-29’s en 20 Mi-24 helicopters. Verder….”
Een kwartier lang volgt er een hele opsomming van wapens die door de Sovjet-Unie aan haar Oostduitse verwanten is toegezegd.
Na de vermelding van kalasjnikovs staan de leden van de Volkskammer opnieuw op, voor een nieuw, langdurig applaus.
Een technicus veegt onopvallend wat zweetdruppels van zijn microfoon.
Honecker zet zijn toespraak door.
“Mijn beste vrienden. Er is gespeculeerd over mijn gezondheid, er is gesproken over het één worden van Duitsland. U ziet mij hier gezond en wel voor u staan en ik kan zeggen dat uit geen enkel gesprek met onze buren uit het westen ook maar duidelijk is geworden dat onze eisen zullen worden ingewilligd.”
Hij bet met een zakdoek over zijn voorhoofd.
“Een verenigd Duitsland kan niet samengaan met de vernietigingsdrang van de imperialistische Amerikanen en een lidmaatschap van de NAVO. De kernwapens die gericht staan op ons broedervolk in de Sovjet-Unie zullen allereerst West-Duitsland uit moeten. Ook de omringende landen zullen moeten worden ontwapend.”
Er klinkt opnieuw een luid applaus.
Honecker kijkt de zaal in. Rechts klimt een vrouw in spijkerbroek het podium op met een microfoon en een klembord.
Ze applaudisseert mee en loopt langzaam naar hem toe.
“Jaaaaaaaaaa, en bedankt Jan! Het was weer geweldig! Dat was Honecker precies zoals we hem wilden hebben! Het was zeker wel erg warm met al die uniformen en wollen pakjes voor de dames? Maar de voorstelling was groots, iedereen heel erg bedankt voor de deelname. Ja, nou. Je ziet dit zo niet meer he, nergens. Heel levensecht. De opnames die wij al hebben gezien zijn echt grandioos! Volgende week staat Cuba op het programma. Zoals bekend hield Fidel Castro toespraken van twaalf uur. Dus neem vooral je eigen kussen mee!”