Iemand

Hallo Jan, De half uitgesproken zinnen maken nieuwsgierig en verhogen de spanning. Maar als lezer blijf ik met te veel vragen achter. Wat speelt hier? Wat mag niet uitgesproken worden? Het maakt dat ik niet echt in de huid van een van beide, of beide kan kruipen. Je beschrijft ook mooi gebaren: h...

Het zindert, vol spanning en .... frustratie? Wat is hier in dit verhaal aan de hand ... hoewel ik duizend invullingen kan bedenken, was een extra zinnetje met een klein tipje van de sluier wel fijn geweest. Desalniettemin, raakt de beladen sfeer wel degelijk de goede snaren, dus ik heb het graag ge...

Mooi dat van die telefoon. Het geluid vult de stilte zou ik schrapen. Mooi dat ineens opkijken. Ik zou kiezen voor: Waarom heb je niet teruggebeld?' Als eindzin zou ik eerder kiezen voor: Zij kijkt naar hem, het suikerzakje opent zich tussen haar vingers. (haar vingers zijn geen op zichzelf staande...

Hoi Jan, Ik sluit me aan bij mijn voorgangers. Heb niet het flauwste idee waar het over gaat. Maar ik heb wel tig ideeën. Mijn hersens blijven allerlei mogelijke scenario's bedenken. Goed gedaan. GG

De spanning wordt goed opgebouwd. Maar er is geen ontlading, en ik weet niet eens wat er gaande is. Dat is toch wel straf. Zo is het meer een momentopname dan een verhaal. Ik ben het er mee eens dat je het als een complement kan opvatten, want die spanning is heel sterk en we willen allemaal we...

Ik vat dit op als een groot compliment, omdat dat voor mij de essentie van schrijven is: het gevoel raken, NIET het verstand. Dank je wel. 🙏🏻🙏🏻🙏🏻

Ik sluit me een beetje aan bij Martin en Veerle: het stukje raakt mijn gevoel, maar niet mijn verstand. Daar bedoel ik mee dat het prettig leest en gevoelens oproept (van ongemakkelijke spanning, nieuwsgierigheid), maar ik begrijp totaal niet wat er aan de hand is. En ik ben een onvervalste bèta, du...

Ik heb het twee keer gelezen, de tweede keer met de bedoeling te achterhalen wat ik de eerste keer over het hoofd zag. Niets, zo bleek. 🙂 Ik ga akkoord met Martin: er zindert vanalles maar je kan er nergens je vinger op leggen. In een kort stukje als dit werkt dat wel voor mij. In een langer zou ik...

Hoi Martin, Ik lees je reactie met plezier en tevredenheid. Het tekstje heeft je duidelijk bij de kladden gegrepen. Tegelijk ervaar ik enige frustratie vanwege het gebrek aan houvast dat je ervaart. Je wacht op het knallende eind die je van de spanning bevrijdt. 'Pfff! Zo, wat een eind. Dus zo zat h...

Een strakke scène, heel klein gehouden: twee mensen, een tafeltje, koffie. De bus die optrekt, de stoel die kraakt, iemand die de rekening vraagt: ze benadrukken de geladen stilte. Dat werkt als tegengewicht tegen de minimale dialoog, die zindert van spanning, in halve, dan wel korte zinnen; een wer...